athousandwords.nl

omdat honderd woorden niet genoeg zijn...

In de sneeuw

24 februari 2013 · tumblog »

Zo’n buitenkansje konden Hugo en ik niet laten lopen. Dus hoewel hij niet helemaal fit was – snot en zo – kwam hij toch met z’n sneeuwschoenen aan. Ik hees ‘m in zijn sneeuwpak, zette z’n berencapuchon op en zo gingen we naar buiten. De laatste sneeuw van deze winter: wij stonden er in!

Superblast

23 februari 2013 · zinnenprikkels »
4.5

Superblast (voor iOS) blinkt uit in al zijn eenvoud. Geen ingewikkelde besturing (als je naar links beweegt, gaat de schietende robot naar links; als je naar rechts beweegt, enfin, je begrijpt het), geen verschillende levels, geen dertig levens met eenvoudig te verkrijgen upgrades. Niets.

Je begint als robot, je hebt één leven en je moet zoveel mogelijk aliens neerschieten voordat ze langs je glippen. Het is simpel, en het is best lastig. Heerlijk!

(Oh, en ik zag dat er nu ook een Superblast 2 is. Ik ben al aan het downloaden!)

Sporthelden

22 februari 2013 · tumblog »

Het viel me op bij de berichtgeving over Sven Kramer en het viel me weer op bij het terugkijken op de carrière van Michael Jordan: sporthelden zijn uit. Steeds meer gewone stervelingen vinden het nodig de buitengewone prestaties te bagatelliseren. Zo wordt schaatsen Nederlandse folklore waarbij een zesde wereldtitel allround van hetzelfde niveau lijkt als een regionaal kampioenschap bij de junioren. En in de commentaren over Michael Air Jordan las ik tot mijn verbijstering hele verhandelingen over hoe slecht hij stelselmatig werd verdedigd. Als dat niet was gebeurd, had Jordan niet de prestaties kunnen leveren die hij heeft geleverd.

Wat me vooral intrigeert, is waar dit vandaan komt. Los van de ‘waarheid’ van bovenstaande beweringen – die discussie lijkt me tamelijk futiel – biedt het toch vooral een inkijkje in de psyche van degene die zich zo uitlaat. Want tenzij je zelf een paar keer wereldkampioen bent geworden – in welke sport ook – of in de NBA hebt gebasketbald, kun je eigenlijk niet zo oordelen over de prestaties. Waarom gebeurt dat dan toch?

Overigens besef ik heus wel dat dit argument ook andersom kan worden gebruikt. Want positieve – soms zelfs lyrische – beschrijvingen mogen dan wel? Een flauwe weerlegging zou zijn dat dat nu eenmaal van oudsher zit ingebakken in de sportjournalistiek. Zo werd de Tour de France in 1903 georganiseerd door dagblad L’Auto om meer kranten te verkopen. Dat gebeurde ook, mede door de vaak spectaculaire verslagen waarin niet al te nauw werd omgesprongen met de feiten. Dat is in latere jaren zo gebleven – en niet beperkt tot het wielrennen. De weerlegging die wel hout snijdt, is de eenvoudige constatering dat sportprestaties bijzonder zijn, omdat het niet veel mensen is gegeven om ze te leveren.

Maar dat is nu dus ook geen reden meer om niet negatief te oordelen. Het lijkt nu zelfs andersom te werken: omdat uitblinkende sporters iets kunnen wat gewone stervelingen niet kunnen, ontstaat er achterdocht en afgunst. Het is een uiting van een doorgeslagen gelijkheidsideaal, dat we allemaal hetzelfde moeten kunnen. Maar de lat wordt niet hoog gelegd. In plaats van de uitblinkende sporter als voorbeeld te nemen, wordt hij (verbaal) kleiner gemaakt, waardoor het lijkt dat zijn prestaties voor iedereen bereikbaar worden.

‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.’ Van zo’n houding wordt niemand beter. Sporters zeker niet, want topsporters zijn een beetje gek. En al helemaal niet de mensen die vanaf de zijlijn roepen dat het allemaal niets voorstelt, maar zelf helemaal niets presteren.